समयको खेल
म एकदमै एक्साइटेड हुँदै कम्तिमा दुइ हात माथि उफ्रेहोला, त्यो दिन म अझै पनि भुलेको छैन । हुन्छ जाम बरु फुपुको छोरा भाईलाई पनि सँगै लगम होई बा भनेर मैले रिक्वैस्ट गरे उँहाले हुन्छ भन्नुभयो । हामि तिनैजना खेत तिर लाग्यौ । हाम्रो छिमेकी दाइ भेट्टिनु भयो उहाँपनि खेत तीर जानलाग्नु भएको रहेछ । बाले भन्नुभयो तिमिहरु बल्ल (गोरु) लिएर जाउ म बिस्तारै आउँछु भनेर बाले भनेअनुसार हामि तीनजना बल्ल अगाडी लगाएर खेत तीर लाग्यौ । खेत घरबाट करिब ६,७ किलोमिटर टाढा खोलाको छेउमा रहेको थियो । पहाडको बाटो भिरालो जमिन बाटोमा रहेका स.साना ढुङ्गा फाल्दै हिड्न थाल्यौं अलि तल भिरमा घाँस काट्दै गरेका दुइजना महिलाले हामिलाई बेस्सरी गाली गर्न थाले ! किन ढुङ्गा फालेको यँहा मान्छे घाँस काटीराको देखेनौ भन्दै .. धन्न उनिहरुलाई केहि भएको रहेनछ.. भाई डरले बेस्सरी कुदेर भित्तामा लुक्न पुगेछन् । ह्या काँ लुकेको जाउँहिड यस्तोत भईहाल्छ नी भन्दै बोलायर सबैजना त्यहाँबाट लाग्यौ । हामि खेतभन्दा वारी खोलाको नजिक आईसकेका थियौँ कतै ऐसेलु त कतै चुत्रा खाँदै । सायद, तारे बल्ल ले खेत पहिल्याईसकेछ की अब मलाई खेतमा लगेर जोताउँछन् भनेर उस्ले अर्को बाटो बेस्सरी कुलेलम ठोक्यो । म र छिमेकी दाई कुदेर भेट्टाउने प्रयाश गर्याै तर म थाकिसकेको थिए । म त्यहि बसे दाईले कता कता खोजेर तारेलाई लिएर आउनु भयो । यो तारे बेमान छ भन्दै बाले लिएर जानुभयो । र दाई आफ्नो खेत तीर लाग्नुभयो । हामि दुईभाई खोलामा रम्न थाल्यौ अब खोला तर्नुपर्छ भनेर म लागे खोला अलि सानै थियो तै पनि हाम्रो लागि ठुलोनै मानिन्थ्यो । बल्ल तल्ल खोला तर्न सफल भईयो तर भाई बिचखोला बाटै कुलेलम ठोके हैट म तर्दिन यो खोला ! भाईको आवाज आयो किन डरायको आउ मैलेजस्तै तर सजिलो छ उ त्यो ढुङ्गामा टेक म पनि सहयोग गर्छु देउ हात भन्दै खोला जबरजस्ती पार गरीयो । आहा ! कती रमाईलो खेतको छेउमा कुलो बगेको खेतभरि धमिलो हिले माटो जता हेरेपनि पानिनै पानिले खेत डमक्क भरीएको कती आनन्द हामि त्यहाँ बहुत रमायौ । उता छिमेकी दाईले आफ्नो काम सकेर हामिकँहा आईसक्नुभयो । भाई हिड अब म तीमिहरुलाई घट्ट देखाईदिन्छु भनेर जुमालबाजेको घट्ट देखाउन लिनुभयो । कस्तो अचम्म है पानिले ढुङ्गालाई घुमायर टोकरीमा रहेको मकैलाई पिसेर पिठो बनाउने मत अचम्म मान्दै हेरेको हेर्यै भएछु । दाई आयर जाम अब घर भनेपछी हामि सबै घरतीर लाग्यौं ।
एकदिन बिहान सवाँ नौँ बजेको समयमा हामि घरबाट स्कुल जानलाई हिड्यौ.. मौसम पनि कस्तो मडारीएको बादल अनि घामले पनि स्थान पायको थिएन त्यो दीन । पुरै मलामिहरु बटोमा भेट्टिय सबै गाँउका मानिसहरु थिए । सबै निरास मुद्रामा केहीपनि बोलेका थिएनन् । के भएछ भन्दै एकदम गम्भिर रुपमा हेरीरहे । अनि बुवा÷ठुलाबुवाहरु पनि जानलागेको देखेर आज दिनेशको बै (हजुरआमा) बित्नुभयो हामिहरु मलामि जान्छौँ तिमिहरु स्कुल जाउ भन्नुभयो । के भएर बित्नुभयो अस्तीसम्म त घरमै यता उता गर्नुहुन्थ्यो, हामिलाई कतावाट आयौ भनेर सोधिरहनु हुन्थ्यो । मान्छे आखिर किन मर्छ ? अब उहाँ कैले फर्केर आउनुहुन्छ ? जस्ता कुराहरु मेरो मनमा खेलिरह्यो । मैले सबै कुरा हजुरआमा सँग सोध्थे उँहाले सबैकुरा प्रस्ट बताईदिनुहुन्थ्यो ।
एकदिन छिमेकि दाई र म स्कुल जानलाई हिड्यौ हामिले स्कुलटाईम पछि वा हापटाईममा खानको लगि भनेर एउटा सर्लक्क परेको हरियो काक्रो लिएका थियौँ अब त्यो काक्रो स्कुलमा लग्योभनेत साथिहरुले सबै खाईदिन्छन् अर्थात् स्कुलमा खाने वातावरण नै छैन । दाईले उपाय लगाउनुभयो भाई स्कुल आउन लाग्यो यता हरियो लामो घाँस रैछ कसैले देख्दैन लुकायर जाम लेउ भन्नु भयो मैले ब्यागबाट निकालेर दीए उहाँले भनेअनुसार घाँसमा लुकायर राख्नुभयो । हामि स्कुल तिर लाग्यौँ । हापछुट्टी भयो काक्रोखानलाई राखीएको ठाउँमा आयौँ दाईले भाई काक्रो त छैन भन्नुभयो मैले राम्रोसँग खोज्नु दाई त्यतैहोला घाँस जस्तै हरीयो हुन्छ भने तर अह् काक्रो फेला परेन हामि दुबैले खोज्यौँ भेटीएन । एकछिनपछि केशबदाई हामिनजिक आयर भाई कस्ले यहाँ दामि काक्रा लुकायर राखेको रैछ मैले भेट्टायर सबै खाइदेँ भन्नुभयो मलाई धेरै रिस उठ्यो किन खाकोत त्यसरी अर्काले लुकायर राखेको भनेर झर्किय यो त सिस्टमै भैसक्यो यहाँ धेरैले यस्तै गर्छन् भनेर जवाफ दिनुभयो । हुनपनि त्यो घाँसमा धेरैको काक्रा हरायको रेकर्ड छ ।
समय वित्दैगयो छिमेकि दाई बिरामि पर्नुभयो उहाँलाई ज्वरोले निकै च्याप्यो आज तीनदिन भैसकेको थियो । अहँ ज्वरो थामिएन । घर परिवार लगाएत छिमेकीले धामि बसाउनु पर्छ अनिमात्र ठिकहोला भन्न थाले धामि बसायर ज्वरो ठिक पार्ने सबै तयारी पुरा हुन थाल्यो । मैले दाईसँग खुसुक्क गएर भने दाई औसधि ल्याम अली ठिक हुन्छकि उहाँले भन्नुभयो भाई मसँग औसधि किन्ने पैशा छैन अस्ती रोटी खानलाई मकै किनेको भएको पैशाजती सबै सकियो उफ् कस्तो आपत्.. भन्नुभयो । अब के गर्ने ? औसधि किन्नलाई म सँगपनि त पैशा छैन फेरी औसधि भएन भनेत उहीँ दिनेश दाईको बई जस्तै गरेर सबैले लिन्छन् मलाई धेरै तनाव भयो । मैले आमाले प्रयोग गर्ने झोला हेरे पाँच रुपैयाँ भेट्टियो यत्तीलेत औसधी आँउदैन फेरी वुवाको पाईन्ट हेरे अहँ भेटिन अनि सर्ट चेक गरे सर्टमा एकसय पचास रुपैयाँ थियो मैले पचास रुपैयाँ लिए र औसधी लिन कालाखेत लागेँ औसधि लीएर दाईलाइ दिए खानुभयो बेलुका धामी पनि बसाइयो दाई विस्तारै सन्चो हुदैँ जानुभयो ।
बर्ष भरिमा पुरा काम गरेर पनी खान लाउनको यस्तो समस्या छ हामिलाई अब हामि यहाँबाट जान्छौँ बसाई सराई गरेर दाईले हाम्रो घरमा आएर भन्नुभयो बुवाले तँलाई यहिँ हुदाँत यस्तो समस्या छ झन बसाई सरेर कहाँ जान्छौ ? त्यो समस्याको समाधान होईन जननी जन्म भुमिश्च स्वार्गादपि गरीयसी भनेर सम्झाउनु भयो तर दाईको कठोर मन त्यहाँबाटबसाई सर्ने निधो नै गर्नु गर्नुभयो । कहि समयपछि उहाँ बसाई सरेर तराई जानुभयो । उहाँ गैसकेपछि मलाईत गाँउनै सुनसान लाग्न् थाल्यो किन गए ति दाई कति राम्रा थिए कति मिल्थे हामिसँग उनी बिरामि पर्दा औसधी दिने मान्छे म थिए मलाई छोडेर किन गए ? लगाएतका विभिन्न कुरा मनमा खेले बेलुका खाना खान मन लागेन त्यो रात निद्रापनि परेन आमाले भनेको शब्दले मलाई झस्काई रह्यो – बिचरा ! खान लाउनको समस्याले बसाईनै सर्नुपर्याे जहाँ भएपनी खुसी रहुन् ।
धेरै वर्ष वित्यो अहँ उनि गाँउ फर्किएर पनि आयनन् मेरो मनमा कौतुहलता सृजना भयो । उनि के गर्छन होला ? कहाँ छन होला ? धेरैपछि थाहा भयो बसाई सर्ने बित्तिकै उनको वुवा बिरामी परेछन्, उनलाई त्यहाँ बस्न ठुलो कस्ट परेछ त्यो घाम, अनि पसिना तर पनि अहँ उनले गाउँतीर फर्केर हेरेनन् मन मनै भने कस्तो निश्ठुरी रैछन् । उनले विवाह गरेछन् यउटा बच्चा पनि भएछ । धेरै बर्ष पछि भेट भयो मैले सोधे दाजु हजुरले त हामिलाइ पुरै बिर्सिसक्नुभयो होला है ? त्यसो होईन भाई मलाई धेरै याद आउछँ त्यो गाँउको अनि साथीभाई झन तिमिसंगको संगत त मैले भुलेकै छैन । तर मलाई व्यभारले यस्तो बनायो भाई भनेर सम्झाउनु भयो । एक वर्ष भयो भाई वुवा बितेको यहाँ आयपछि धेरै विरामि हुनुभयो धेरै उपचार गरीयो तर बचाउन सकिएन ।
श्रीमती बितेको पनि दुई वर्ष भईसक्यो म सँग साथमा अईले यउटा छोरा छ नेपालगञ्जमा एउटा पाँच करोडको घर छ, आठ दश करोडको बिजनेश छ, पाँच करोड जति शेयर को पोर्टफोलीयो छ । म त्यहि बसिरहेको भए यो सम्भव थिएन मैले सुरुमा होटेल सफा गर्ने, नास्ता पसल हुदैँ साईकलको व्यापार थाले अहिले म सँग गाडिको शोरुम पनि छ तर के गर्नु नत मसँग वुवा रहनु भयो नत श्रीमती... मलाई जिन्दगी केहि हैन जस्तो लाग्छ भाई .. उहाँ भन्दै जानुभयो मलाई उहाँको कुरा सपना जस्तो लागिरहेको छ । एउटा औषधिको टिक्की नहुँने मान्छे अहिले आयर यत्रो बिजनेस म्यान उहाँ हास्दै.. यो सबै समयको खेल हो भाई उहाँले यत्ति भन्नुभयो ।
