कविता
शर्षिक : नियति ✍ रविन लामिछाने
सुन्दर प्रकृतिको स्वच्छ लहरमा
अनेकन डिभाइस फिँजायौ ।
मनुष्यकै तुच्छ व्यवहारवाट सारा जगत्ले
अति कष्ट यो पायौ ।।
प्राकृतिक वायुदेखि अलग राखि
चेहरामा मास्क त्यो भिरायौ ।
कस्तो व्यथा अहो ! मनुष्य–मनुष्यविच
दुरी पैदा गरायौ ।।
अनेक कर्म गरी पेट पाल्ने जनको
गाँस रित्तो बनायौ ।
सर्वश्रेष्ठ प्राणिलाई पनी आज पिँजडामा
राखि मरेतुल्य गरायौ ।।
हेर आज कैँयौ मनुष्यले छोड्दैछन
श्वासको गति ।
लुछाचुँडीमै व्यस्त नायकहरुको
कैले सुध्रिन्छ मति ?? ।।
लुछाचुँडीमै व्यस्त नायकहरुको
कैले सुध्रिन्छ मति ??
